‘Sporten kan ik niet voor de lol, ik til het naar een hoger niveau’

Sporten voor de lol, om je conditie een beetje op pijl te houden of om het hoofd een paar keer per week even leeg te maken zit er voor Monique Kleinstapel (34), Nederlands Kampioen Gewichtheffen, niet in. “Ik kan niks zomaar voor de lol doen; ik ga altijd voor het hogere doel”.

Als kind had Monique al aanleg om een topsportster te worden. Monique: “Tot mijn vijftiende heb ik op topniveau geturnd. Het EK Turnen was altijd mijn meisjesdroom, maar zoals dat gaat bij meisjes van die leeftijd, had ik toen hele andere interesses en heb ik die droom laten varen.” Monique liet sport even voor wat het was, tot het vrijgezellenfeest van haar zus een aantal jaren later. “Ik was drieëntwintig en organiseerde het feest met als hoogtepunt: een les pole fitness. Dat is niet ordinair paaldansen, zoals vaak gedacht wordt, maar een échte sport. Ik bleek er best goed in te zijn en omdat ik niet van halfbakken werk houd, besloot ik het naar een hoger niveau te tillen en te trainen. Dat ging zo lekker, dat ik me kwalificeerde voor het NK Pole Fitness. Hier eindigde ik in de top-3.”

Van NK Pole Fitness naar NK Gewichtheffen

De pole-trucs waren een mooie uitdaging voor Monique, maar een groot onderdeel van de sport is een dansact. Dat gedeelte vond ze minder leuk en ze besloot om verder te zoeken naar een sport die écht bij haar paste. “Ik ontdekte CrossFit, een manier van fitness die gewichtheffen, atletiek en gymnastiek combineert in één trainingsvorm. Het was leuk, maar ik was niet op elk onderdeel even sterk. Zo is cardio niet echt mijn ding. Dankzij CrossFit ontdekte ik waar mijn kracht wél lag: gewichtheffen.” En dat viel niet alleen Monique zelf op. “Mijn coach, met wie ik me meer op het gewichtheffen ben gaan richten, zei tegen me dat ik mee kon doen met het NK Gewichtheffen. Dat liet ik me geen twee keer zeggen.”

Trots

“Ik merkte dat ik snel progressie maakte; ik kon steeds meer gewicht omhoog krijgen en dat gaf me zelfvertrouwen. Zoveel zelfvertrouwen, dat ik het advies van mijn coach ter harte nam en me kwalificeerde voor het NK Gewichtheffen 2015.” Monique werd Nederlands Kampioen en dat op haar drieëndertigste. “Eigenlijk mag ik gezien mijn leeftijd al meedoen met de senioren, maar mij niet gezien. Zolang mijn lichaam het nog volhoudt, meet ik me aan de jonge talenten”, vertelt Monique trots. En trots dat mag ze zeker zijn, want vorig jaar én dit jaar deed ze mee aan het EK Olympisch Gewichtheffen. Een top-3 plek zat er niet in, maar meedoen is al een prestatie op zich licht deze sterke vrouw toe. “Nederland is een klein gewichthefland. De sport wordt nog een beetje ondergewaardeerd en zit soms nog in de negatieve sfeer. Dat is jammer. Gelukkig verandert dat langzaam maar zeker.”

Het gaat om de uitdaging

“Bij ons op de sportschool zijn er inmiddels net zoveel mannen als vrouwen die aan gewichtheffen doen. Het gaat niet om het perfecte lichaam of de grootste spieren, maar om de uitdaging. Steeds meer gewicht aankunnen is het streven. Ik push mezelf tot limits, maar nooit ten koste van mijn gezondheid. Niet alleen is het fysiek een uitdaging, maar ook mentaal. Elke keer voordat ik het podium op moet bij een wedstrijd denk ik: wat doe ik mezelf aan? De druk is groot, want kiest de tegenstander bijvoorbeeld voor een zwaarder gewicht dan heb ik die optie opeens ook. En dan is het snel schakelen en anticiperen. Het is een soort faalangst: wat als het niet lukt? Maar ook: wat als het wél lukt? Dan heb ik een nieuw persoonlijk record en wordt de lat de volgende keer weer hoger. Het is een mentaal spelletje.”

Stug doorgaan

Gaat Monique na een wedstrijd het podium af, dan weet ze weer waarvoor ze het doet. “Het geeft een goed gevoel om doelen te bereiken, het is een echte uitlaatklep en daardoor goed mijn geestelijke gezondheid”, vertelt ze. “Het is een kwestie van volhouden. Niet bij de eerste de beste tegenslag opgeven. Stug doorgaan, ook al doet het soms pijn. Zo is het met elke topsport. Of ik mijn eigen grenzen wel eens overga? Eigenlijk niet. Ik vertrouw op mijn trainer. Hij ziet direct aan me of ik iets aankan of niet.

Goed gevoel door gewichtheffen

Over haar volgende doelen is Monique duidelijk: “Volgend jaar wil ik weer meedoen met het NK en het EK 2018. Ik ga door totdat mijn lichaam aangeeft dat het genoeg is. Dat zou trouwens wel jammer zijn, want voorlopig is dit nog mijn leven. Wat dan wel weer fijn is: shoppen wordt weer een stuk leuker. Nu voel ik me soms een michelinmannetje in een jurk, omdat mijn torso een stuk breder is geworden door de sport. Maar ach, het hoort er nou eenmaal bij. Ik heb inmiddels omarmt dat ik breder wordt en voel me goed door de sport.”

Reactie achterlaten

Je e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Alle velden zijn verplicht.