Interview
Leestijd
4 min.

‘De prestatiedrang wordt veel minder tegen de 50’

De Britse komiek Miranda Hart had haar eigen serie en schitterde in BBC-hit Call the Midwife. Nu heeft de 47-jarige ster een leuke bijrol in Emma, de nieuwe verfilming van het beroemde boek van Jane Austen. “Zij heeft de weg geplaveid voor moderne vrouwelijke comedians.”

Ik was verbaasd dat u zo’n relatief kleine rol had in de film.

“Kleine rollen kunnen ook heel leuke rollen zijn. En Mrs Bates is een ontzettend leuke rol om te spelen; ik begreep zelfs dat zij in dit boek het favoriete personage van Jane Austen was. Als een soort meerkat struint ze zich door de elite heen op zoek naar roddels. Ik mocht mijzelf heel fijn een eigenaardig loopje aanleren! Ik ben een van de weinige komische noten in het verder vrij serieuze ensemble. Bovendien is het wel eens fijn om een keer niet alle druk te voelen waarmee een hoofdrol gepaard gaat.”

Het is, onder de façade, best een tragisch personage.

“Ik heb geprobeerd dat in het midden te laten. Als we haar leren kennen, heeft ze schijnbaar niet veel problemen. Ze weet wat ze waard is en wat haar rol in de groep is; Mrs Bates snapt heel goed dat ze raar gevonden wordt. Maar ze is ook echt wel een rasoptimist, die probeert het beste en het leukste uit elke situatie te vissen. Ze is tegen iedereen aardig en gaat niet het slachtoffer uithangen. Al geloof ik inderdaad wel dat er pijn onder de oppervlakte broedt.”

U speelde ook in Call the Midwife. Houdt u in het bijzonder van historische films en series?

“Het is wel ontzettend leuk om op dit soort sets te mogen rondlopen, ja. Het mooie van films is dat ze je kunnen helpen je te verplaatsen naar een andere locatie of een andere tijd. En kostuumfilms doen dat eigenlijk ook voor de acteurs zelf. Bovendien draaiden we op het platteland; ik ben een enorme liefhebber van de natuur. En ik had vrij veel vrije tijd. Dus als we niet draaiden, was ik vrijwel altijd op pad om een wandeling te maken.”

Bent u zelf Jane Austen-fan?

“Ik had het boek niet gelezen toen ik werd gevraagd voor de rol; ik was vroeger meer een film- en televisie- dan een boeken-meisje. Maar ik ben wel in haar werk en leven gedoken, en ik was echt verbaasd hoe grappig ze eigenlijk was. Zij heeft eigenlijk de weg geplaveid voor moderne vrouwelijke comedians. Jane Austen was haar tijd ver vooruit; ze is nooit getrouwd geweest en besloot haar hele leven te wijden aan haar werk en haar grote talent. En daar werd ze volgens mij heel gelukkig van.”

U heeft zelf ook series en boeken geschreven. Herkent u zich in die gedrevenheid van Austen?

“Ik zou mijzelf nooit op één lijn met Jane Austen willen zetten; ik mag nog niet eens in haar schaduw staan! Maar ik ken wel die druk van iets moois op papier willen zetten, en de stress die deadlines met zich mee brengen. Toen ik mijn eigen serie schreef, was ik acht maanden per maand alleen maar met schrijven bezig; je draagt de verantwoordelijkheid voor een heel team dat afhankelijk is van wat jij hebt bedacht. Maar tegelijkertijd laat creativiteit zich soms niet dwingen, dat is een heel raar spanningsveld. Als je een goed idee hebt, dan herken je het meteen, dan móet het eruit; het voelt alsof je ziek bent en moet overgeven, zo sterk kan dat zijn.”

Hoe hervindt u de balans na zo’n stressvolle periode?

“Door na zo’n periode van schrijven of draaien heel bewust een periode van rust in te plannen, om je hoofd weer helemaal leeg te maken. Ik hou enorm van reizen, ik kan dan echt wekenlang weg zijn. En wat ik al zei: ik hou enorm van de natuur, ik kan hele dagen wandelen en verdwalen. Sowieso heb ik geleerd meer van het leven te genieten dan vroeger. Als je dertig bent, denk je alleen maar aan je carrière en moet alles wijken om verder te komen met je werk. Die druk is een beetje weggevallen. Ik wil nog steeds hele mooie dingen maken, maar die chronische prestatiedrang is echt minder geworden.”

Heeft u ook meer vertrouwen in uzelf gekregen?

“Ik denk dat het niet zo zinvol is om je je hele leven zorgen te blijven maken. Je moet op een gegeven moment toch een beetje vertrouwen in jezelf krijgen. Je weet na een paar decennia ook dat je veel helemaal niet in de hand hebt; of iets een succes wordt of niet, of doorgaat of niet, is van zoveel factoren afhankelijk, niet alleen van jouw idee of talent. Que sera, sera, zoals Doris Day al zong.”

U nadert de vijftig. Is dat een leeftijd waar u tegen opziet?

“Nee, dat niet echt. Ik denk dat het heel gezond is om af en toe stil te staan bij waar je in het leven staat en waar je naar toe gaat of wilt. Maar het is meer een soort melancholie, geen blinde paniek. Je weet meer wat belangrijk is in het leven, je weet wat je gelukkig maakt en wat niet. Welke relaties er voor jou toe doen en welke niet. En je mag ook best rouwen om dingen die niet gebeurd zijn en die je wel misschien heel graag had gewild. Het is niet erg om je af en toe kwetsbaar op te durven stellen. Dus nee, ik zie het niet als een vreselijk iets om bijna vijftig te zijn. Je doet er verder toch niets aan, dus is het slimmer er gewoon mee te dealen.”

 

Emma draait nu in de bioscopen.

 

Zelf reageren



Benieuwd naar meer geheimen van een gezond leven?