“​D​e mensen van wie ik hou van dichtbij zien opgroeien, dat is rijkdom.”

Eén van dé geheimen van gelukkig oud worden, volgens de ervaringsdeskundigen in Sardinië: jezelf omringen met familie. Helemaal waar, zegt de familie Leeflang. Zij wonen met drie generaties bij elkaar.

Je ouders naar een bejaardenhuis brengen? De Sardijnen vinden het not done. En uit cijfers van het Sociaal Cultureel Planbureau blijkt dat ook steeds meer Nederlanders hun ouders liever thuis verzorgen dan ze onder te brengen in een verzorgingstehuis. Maar zelfs als er van zorg helemaal geen sprake is, kiezen sommige mensen bewust voor ‘generatie-wonen’: een erf/huis delen met verschillende generaties. Hans Leeflang (66) en zijn vrouw bijvoorbeeld, zij wonen met hun kinderen en kleinkinderen bij elkaar.

Jong blijven

Hans en Jolande woonden in Den Haag, maar hadden met het hele gezin al een familiehuis in Zweden. Achteraf gezien werd daar de basis gelegd voor hun huidige woonsituatie. “Die Zweedse ervaring van ruimte, natuur en ontspannen samen leven vonden we echt heerlijk”, beaamt Hans. “Daar kwam bij dat mijn vrouw en ik niet tot onze dood wilden wachten om ons opgebouwde kapitaal met onze kinderen te kunnen delen. Generatie-wonen was bovendien een antwoord op ons naderende pensioen; door met meer generaties samen te gaan wonen, zouden we helemaal betrokken blijven bij wat er in de samenleving gebeurt.”

Naar de Achterhoek

Dochters Anne (34) en Merel (36) hadden ook oren naar het idee; Anne wilde niet dat haar ouders ooit in een verzorgingshuis zouden eindigen, Merel woonde met haar gezin fijn in Amsterdam, maar wel klein. Zes jaar geleden ging de familie plannen maken. “Een grote wens was dat alle huishoudens zouden beschikken over een complete, ruime woning”, vertelt Hans. “In onze zoektocht kwamen we bij deze boerderij met bijna 2 hectare land in de Achterhoek terecht. Vooral voor Merel was vertrekken uit Amsterdam een pijnlijk punt en eigenlijk vonden we het allemaal lastig om zo ver van onze vrienden vandaan te gaan wonen, maar het gedeelde perspectief, onze droom, was sterker.”

Kopje suiker

In 2015 verhuisde de hele familie dus toch naar het oosten van het land. Hans en Jolande wonen er in het statige voorhuis, Merel en haar gezin in het verbouwde achterhuis en Anne met haar aanhang in de ‘Zwaluw’, een woning aan de kop van de grote gemeenschappelijke schuren. “Ieder huishouden draait zoveel mogelijk zelfstandig”, vertelt Hans. “Een zekere afstand is gezond. Wel zie je ons overdag als buren makkelijk contact maken; melk of koffie lenen, op de babyfoon letten of gebruik maken van elkaars auto of droogtrommel. En dan is er nog de gedeelde moestuin.”

Gezonde energiecentrale

Over het grootste voordeel hoeft Hans niet lang na te denken: “De mensen waarvan ik het meest houd van zo dichtbij kunnen volgen en zien ontwikkelen. Onze kleinkinderen in het bijzonder. Dat is zo’n rijkdom. Ieder van ons trekt bovendien mensen naar de boerderij, die samen weer zorgen voor een inspirerende sfeer. Ik zie onze boerderij als een soort gezond makende energiecentrale. Daar kon ik vroeger alleen maar van dromen.” Maar ook op heel veel andere momenten ervaart Hans dat zijn droom wordt gerealiseerd. “De feesten die we hier samen hebben beleefd, van die scharrelmomenten dat je ongepland toch samen eet, een spontaan potje volleybal, maar ook het samen dragen van het onderhoud van het land en de gebouwen en het op elkaar kunnen rekenen als het even wat minder met één van ons gaat.”

Vanzelfsprekend samen

Natuurlijk zijn er ook nadelen. “Mijn vrouw is van nature een zorgzaam persoon, dat betekent dat ze zich ook snel geroepen voelt om bij te springen. Voor je het weet zit ze in de moederrol. Dat is niet de bedoeling. En Merel zei een tijdje terug: ‘Jammer dat we niet meer ‘gewoon’ bij jullie op visite kunnen komen’. Dat herken ik; het contact wordt al snel vanzelfsprekend. Het is daarom belangrijk dat we allemaal proberen afstand te houden. Niet te snel bij elkaar komen. Dat vraagt om goede afspraken en vooral goed communiceren. Ons familieberaad is van hoog niveau!”

Leeflang en gelukkig

En de toekomst? De familie Leeflang leeft met de dag. “Ik leg geen onnodige claim op de toekomst”, besluit Hans. “Zeker niet op de jonge gezinnen. Voor mijzelf geldt dat ik hier heel lang met mijn vrouw hoop te kunnen leven. Ik zie mezelf niet meer verhuizen. Ik ben aan het wortelen in de buurt en in de Achterhoek en ben van plan hier dood te gaan.”

Reacties

Sinds wanneer ligt De Achterhoek in Friesland

Hi E. Hoekstra,
Bedankt voor je oplettendheid,
we passen het bericht aan.
Groeten, Gids in Gezondheid

Reactie achterlaten

Je e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Alle velden zijn verplicht.