Interview
9
Leestijd
4 min.

Dit gebeurt er tijdens een slaapverlamming

Je ligt in bed, opent je ogen en zodra je wil bewegen, merk je dat je lijf compleet verlamd is. Om hulp roepen lukt niet; er komt geen woord uit je mond. De paniek slaat toe. Terwijl je in je eigen lichaam gevangen bent, komen je ergste nachtmerries tot leven. Slaapverlamming: een onschuldige maar angstaanjagende slaapstoornis.

© Jerome de Lint

Bijna 8% van de wereldbevolking ondervindt wel eens een slaapverlamming. Helaas is het voor sommigen elke nacht raak. Bij een verlamming zijn je spieren tijdens het wakker worden of vlak voor het slapen gaan verlamd, maar je maakt wél alles bewust mee. Hallucineren gaat hier regelmatig mee gepaard: van zwarte schimmen naast je bed zien tot een wezen op je borstkas voelen. Jori van den Boom (35) heeft al jaren last van deze slaapstoornis en vertelt hoe hij zijn nachtelijke worstelingen ervaart.

Hoe is alles begonnen?

‘Het begon allemaal toen ik een jaar of acht was. Als ik mijn knuffeldieren een fijne nacht wenste, zeiden ze heel soms welterusten terug. Ik zag hier als kind geen kwaad in en had nooit het gevoel dat ik dit tegen mijn ouders moest zeggen. Nu ik hieraan terugdenk, was dit misschien het eerste teken van mijn slaapverlamming. In mijn tienerjaren zo rond mijn zeventiende begonnen de slaapverlammingen. Ik had het gevoel alsof er iets goed mis met me was. Na de eerste verlamming werden de hallucinaties heviger. In mijn twintiger jaren escaleerde het en had ik soms weken achter elkaar tien aanvallen per nacht. Echt ondraaglijk.’ 

Hoe was de eerste verlamming?

‘Verschrikkelijk. Ik wist niet wat me overkwam. Ik opende mijn ogen en het lukte gewoonweg niet om me om te draaien. Mijn hele lijf was verlamd, behalve mijn ogen. Ik riep om hulp, maar er kwam niets uit me. Met al mijn kracht probeerde ik mijn vingers te bewegen en zelfs dat lukte niet. Opeens kreeg ik het beangstigende gevoel dat er iets of iemand in mijn kamer was. De paniek sloeg bij me toe. Ik zag een donkere gedaante die steeds dichterbij kwam en hoorde keihard gezoem en gesuis. Ik wilde schreeuwen, slaan en rennen, maar kon niets doen. Daar lag ik dan, compleet verlamd, te kijken hoe mijn ergste nachtmerrie op me afkwam. Ik sloeg doodsangsten uit. Vanaf toen zijn de aanvallen eigenlijk alleen maar heftiger geworden.’

Nog heftiger?

‘Ja, zeker. Vanaf toen kwamen ze frequenter voor en werden de hallucinaties realistischer en enger. Ik kreeg (en heb nog steeds) gevoelsmatige, auditieve, tactiele en visuele hallucinaties. Dit betekent bijvoorbeeld dat ik een kwaadaardige aanwezigheid in de kamer voel, voetstappen hoor, stekende pijn voel en de deur open zie gaan. Ik weet nog goed dat een dierbare naaste overleed en dat ik diegene ‘s nachts hoorde fluisteren. Maar ook dat ik, in de tijd dat mijn vrouw zwanger was, elke keer een stem de meest verschrikkelijke dingen hoorde zeggen. Bijvoorbeeld dat onze baby het niet zou halen, heel naar. En het voelt allemaal levensecht.’ 

Voel je een verlamming aankomen en hoe kom je eruit?

‘Als ik merk dat het licht in de kamer verandert, weet ik hoe laat het is. De lichtval lijkt dan namelijk surrealistisch en dat onheilspellende gevoel komt hierna meteen op. Elke keer gebeurt hetzelfde: mijn lijf verlamt en het hallucineren begint. Dan is het afwachten. Het voelt vaak als een eeuwigheid, maar in realiteit duurt zo’n verlamming een paar minuten. Soms vecht ik om mijn vingers en tenen te bewegen om eruit te komen, maar dat helpt zelden. Gelukkig heeft mijn partner er ondertussen een neusje voor gekregen. Ze merkt nu steeds vaker wanneer ik in een verlamming zit door getril of zachte geluidjes en schudt me dan snel wakker. Ik kan niet meteen weer gaan slapen, dan val ik gegarandeerd in de volgende aanval. Eerst dus even rondwandelen of lezen.’ 

Wat kun je aan de slaapstoornis doen?

‘Uiteindelijk heb ik om hulp gevraagd bij een Slaap Waak Centrum. Hier onderzoeken en behandelen ze mensen met een slaapprobleem. Ik durfde heel lang niet om hulp te vragen omdat ik bang was dat ik voor gek werd verklaard. Toch ben ik blij dat ik het heb gedaan. Mij werd uitgelegd dat het enorm belangrijk is om een goede slaaphygiëne te hebben. Stress en vermoeidheid verergeren de klachten namelijk. Ik ben daarom van baan geswitcht zodat ik regelmatige diensten werk en een goed slaapritme heb. De aanvallen komen hierdoor minder vaak voor. En heel belangrijk: wees er bewust van dat het ‘maar’ hallucinaties zijn. Het is allemaal niet echt: je brein zorgt voor die verschrikkelijke ervaringen. Je bent eigenlijk aan het dromen. Als je je dit beseft, ben je minder bang en zijn de verlammingen korter en minder intens.’

Heb je nog een gouden tip voor mensen die er ook last van hebben?

‘Praat erover. Wees niet bang en zoek steun bij anderen. Ik heb mijn verlammingen heel lang verzwegen en voelde me daardoor enorm eenzaam en onbegrepen. Toen ik het eenmaal vertelde aan mijn vrienden en familie, kwam ik erachter dat ook mensen in mijn naaste omgeving er last van hebben. Het voelde echt bevrijdend om eindelijk mijn ei kwijt te kunnen en om ervaringen te delen. Ik heb daarom speciaal voor mensen met slaapverlamming een Facebookgroep opgericht. Uit de verhalen en reacties in de groep maak ik op dat iedereen het enorm fijn vindt om steun bij anderen te vinden. Kom er dus voor uit. Je zult je veel beter voelen.’ 

Reacties (9)

Ik kreeg in mijn tienerjaren vaak deze slaapverlammingen maar ik wist dat het onschuldig was, ik vind het geen stoornis, het is gewoon een moment tussen slapen en waken

Sinds ik er op let dat mijn nek vrij ligt van het kussen heb ik er geen last meer van. Dat kan je natuurlijk tijdens je slaap niet volledig voorkomen dat de nek vrij blijft van het kussen. Nu heb ik een halve maan kussen van Tempur en daardoor helemaal geen last meer.

Probeer het boek “uittredingen”te te verkrijgen en te lezen.
Ooit uitgegeven bij Ankh Hermes

Ik herken dit!
In het verleden vaak ervaren, moeite met uitleggen aan de huisarts, nu na lezen van dit verhaal en uitleg door een deskundige weet ik dat het een naam heeft, slaapverlamming, echt bestaat maar gelukkig “onschuldig” het is alleen angstaanjagend. Ik dacht eerst, is dit een proses van het doodgaan.
Bedankt, dit verhaal/artikel is zeer verhelderend!

Bij het lezen van het artikel over slaapverlamming kreeg ik al snel het idee dat er sprake is van helderziendheid. Alles in de wereld is energie. Een helderziende kan deze energieen waarnemen, ook de voor anderen onzichtbare energieeen, zoals gevoelens, negativiteit en dergelijke. De slaper noemt dat in dit geval hallucinaties. Zoals ik het zie is hier sprake van helderziendheid maar heeft hij er nooit mee leren omgaan en kan het ook niet beheersen. Het overkomt hem. Ik zou aanraden contact te zoeken met een ander helderziende/medium die u kan helpen of doorverwijzen naar een gerenommeerde vereniging om hier meer over te leren. Op een spirituele beurs zijn er genoeg mensen die u verder kunnen helpen.

Vroeger had ik heel vaak hetzelfde. Ik heb het nooit als een probleem gezien en toen ik een jaar of 14 was ging het over. Het was gewoon een moment tussen slapen en waken. De ene keer lag ik op een rails en kwam er een trein aan terwijl ik niet meer kon bewegen. Een andere keer lag ik in het gras en kwam er een leeuw aan. Ook hier kon ik niet bewegen. Soms was het een ander gebeuren, dan zat er een mannetje op het voeteneind van m’n bed en die praatte heel snel maar toch op een rustige toon en zonder pauzes. Ik kon niets terugzeggen.

Eerst op latere leeftijd – ik ben nu 90 – deed zich dit fenomeen bij mij een enkele keer voor. De beleving was doodeng, te meer daar je in een soort wurggreep[ geraakt bent waaruit je jezelf niet bevrijden kunt. Later ben ik er achter gekomen dat het werd veroorzaakt door een bepaalde lighouding. Je ligt op je zij met je hand onder je lichaam. Tijdens je slaap/droom kan je niet van positie veranderen, noch proberen wakker te worden. In een enkel geval voel je die “droom” aan komen en probeer je jezelf wakker te schudden. Omdat zich dezelfde droom herhaalt denk je vindingrijk te zijn en weet wat er aan te komen staat. Toch lukt dat niet altijd.

interessant

Wat ben ik blij dat jullie hier aandacht aan besteden! Al heel wat jaren worstel ik hiermee. Het is zo’n opluchting te lezen dat ik niet de enige ben!
Ik heb mijzelf geleerd om die enge momenten “aan te sturen”, zodat ik minder angstig word en mijzelf kan wakker “schudden”, en ja zodra ik in paniek raak verergeren juist die beelden en/of geluiden/muziek/pieptonen etc. waarbij het volume zo enorm toeneemt dat het pijn doet aan m’n oren. Helaas ben ik wel erg bang geworden om in te slapen en slaap ik heel kort (dus slaapgebrek), maar nu ik lees dat het juist belangrijk is om een vast ritme aan te houden, ga ik hier zeker mee aan de slag!

Reageer op Jan Huikeshoven Reactie annuleren



Benieuwd naar meer geheimen van een gezond leven?