Interview
3
Leestijd
5 min.

‘Gedichten schrijven helpt leren omgaan met ellende’

Dat poëzie kan helpen bij het verwerken van trauma’s, weten schrijfsters Sascha Groen (35) en Peggy Vroomen (30) maar al te goed. Terwijl ze zelf MS heeft, schrijft Sascha gedichten voor haar kinderen die leven met een terminale vader en heeft Peggy een boek uitgebracht voor ouders met een ernstig ziek kind. Een bijzonder dubbelinterview in het kader van de Gedichtendag op 31 januari.

‘Het gaat er niet om wat je meeneemt, maar wat je achterlaat’

‘Tweeënhalf jaar geleden kreeg mijn man Anjo de diagnose ALS. Dat betekent dat zijn spierfuncties uitvallen. Drie tot vijf jaar, is de voorspelling van de dokters. Met geluk zitten we nu op de helft. Niet veel later overleed mijn vader aan kanker en moesten wij aan onze kinderen van 2 en 7 vertellen dat hetzelfde met papa ging gebeuren als met opa. Hoe deal je daarmee? Vroeger keek ik nog weleens programma’s als Over Mijn Lijk, dan probeer je je in te leven in zo’n situatie. Jeetje, ik zou echt onder de dekens kruipen en er nooit meer onderuit komen, denk je dan. Maar zo gaat het niet. Slapen met dergelijk nieuws kan bijna niet, maar je moét de volgende dag weer opstaan. Want de kinderen moeten naar school. Toen kwam er vorig jaar ook nog eens bij dat ik de diagnose MS kreeg. Ik moest mijn baan in de kinderopvang opgeven en sindsdien zit ik volledig in de ziektewet.’

‘Gedichten schrijven deed ik daarvoor eigenlijk nooit. Maar dit nieuws was zo zwaar, dat ik enorm de behoefte kreeg om te delen. Mijn enkels zouden breken als ik deze zwaarte niet zou verdelen. Wat begon als een privéblog voor familie en vrienden, is uitgegroeid tot de openbare blog Weduwe In Opleiding. Een heftige naam, maar het verhaal ís ook heftig. Ik ben niet alleen meer moeder of “vrouw van”, ik ben in survival-mode. Ik ben me aan het voorbereiden op wat er komen gaat. Inmiddels heb ik zo’n 4000 volgers op social media. Ik verdien er geen geld aan, maar dat hoeft ook niet. Ik vind het bijzonder dat er zoveel herkenning is. Dat anderen mijn woorden of gedichten gebruiken om uit te drukken hoe ze zich voelen. Zo worden mijn teksten gebruikt op rouwkaarten, in de krant of bij evenementen als Tour du ALS. Dat vind ik heel waardevol. Als het om mijn eigen, persoonlijke gedichten gaat, is mijn gezin het onderwerp. Ik merkte dat onze jongste vaak heel overdreven ging lachen, om ons blij te maken. Vervolgens zat ze stiekem te huilen. Dat was de reden voor het gedicht: Huilen Mag. Ik wil dat ze weten dat dat niet iets is om je voor te schamen.’ 

‘Gelukkig hebben mijn man en ik hetzelfde overlevingsmechanisme. We denken niet: wat kan er allemaal niet meer? Maar: wat kan er nog wel? Nadat mijn man en ik te horen kregen dat hij nog maar een paar jaar te gaan had, keken we elkaar aan en wisten we: we willen iets teruggeven. We willen hier iets mee doen. Eén vraagstuk kwam meteen omhoog, namelijk: hoe ga je om met kinderen in zo’n situatie? Hoe vertel je je (jonge) kinderen dat je vader er straks niet meer is? We hebben allebei een achtergrond in het onderwijs en zijn nu bezig met een filmpje om ALS uit te leggen aan kinderen. In juni komt er een prentenboek van mij uit, getiteld: ‘Papa draak wordt niet meer beter’. Mensen zeggen vaak: jullie zijn zo sterk. Maar ik denk: we hebben toch geen keuze? Ik heb straks twee jonge kinderen die hun vader kwijt zijn – ik moet het in m’n eentje doen, mét MS. Ik kan mezelf wel onderdompelen in hoe ellendig alles is, maar ik denk nooit: waarom ik? Dit is gewoon domme pech. Met onze filmpjes, het boek en via Facebook kunnen we iets betekenen voor families die hetzelfde meemaken. Want, zoals Anjo altijd zegt: het gaat er niet om wat je meeneemt, maar wat je achterlaat.’

‘Een boek om op ieder moment samen te zijn met je gevoel’ 

‘In december 2019 heb ik een boek uitgebracht, getiteld: Je schreeuwt stil, huilt zacht, hoopt hard. IK HOOR JE. Een boek vol gevoel, voor ouders met een ernstig ziek kind. Ondanks dat ik drie dochters heb die kerngezond zijn, heb ik van dichtbij gezien wat het hebben van een ernstig ziek kind doet met een gezin. Eerst met mijn neefje van zestien, daarna met mijn andere neefje van vier. Laatstgenoemde heeft het niet overleefd. Zij hebben me inspiratie gegeven om dit boek te gaan schrijven. Maar er kwam een moment waarop ik dacht: niet meer willen, gewoon doen. Dat moment was ergens in oktober 2018, toen ik hoorde dat ik een een zeldzame tumor in mijn kaak had. Ik kreeg te horen dat ik na de operatie niet meer hetzelfde gezicht zou hebben als wat ik toen had. Ik was bang. Maar daarna volgde een periode waarin ik, heel poëtisch, mijn ware gezicht vond.’

‘Ik wilde me gaan inzetten voor de groep die naar mijn idee onderbelicht is, namelijk ouders met een ernstig ziek kind. Het is geloof ik een universele angst voor iedere ouder dat je kind ernstig ziek wordt of komt te overlijden. Maar je kunt niet anders dan ermee leren omgaan op het moment dat je ermee geconfronteerd wordt. Soms kijken mensen me raar aan als ze horen dat ik niet uit eigen ervaring spreek. Maar je hoeft het niet zelf meegemaakt te hebben om een enorm inlevingsvermogen te hebben. Thriller-schrijvers zijn toch zelf ook geen moordenaars? Ik hoor je is niet alleen een boek met gedichten, maar ook met citaten, illustraties, schrijf-, kleur- en tekenopdrachten. Het is een heel kleurrijk boek dat voor vaders en moeders even toegankelijk is. Daarnaast zijn er ook delen speciaal voor broertjes en zusjes. Zoiets treft natuurlijk een heel gezin.’ 

‘Het mooie aan het boek is, dat je ermee kunt doen wat je wil. De ene keer wil je iets lezen van mij, de andere keer wil je met je eigen verhaal aan de slag. Doe daarom met dit boek wat goed voelt. De opdrachten die erin staan zijn puur begeleidend. Er is altijd ruimte om je eigen verhaal op te schrijven. Ik reik alleen de handvatten aan. Je zet jezelf als ouder vaak achteraan in de rij. Zorgen voor iedereen, dan pas is er tijd voor jezelf. En die tijd is er: in de wachtruimte van het ziekenhuis, bijvoorbeeld. Met dit boek kun je op ieder moment en wanneer het voor jou past, samenzijn met je gevoel.’

‘Het zijn de meest simpele, kleine dingen die ertoe doen in het leven. En juist dié dingen vergeet je. Mijn advies? Schrijf ze op, zodat je ze later kunt teruglezen. Als je dit boek gebruikt, heb je (waarschijnlijk) veel van je afgeschreven en inzichten gekregen en weet je wat je voor jou werkt om op kracht te komen. Ik gun die ouder dit boek, maar bovenal een gelukkig en gezond kind.’

Reacties (3)

Na de diagnose prostaatkanker, de daaropvolgende operatie(s), complicaties en blijvende schade (impotentie, incontinentie en een nog steeds langzaam oplopende PSA waarde) heb ook ik het schrijven weer opgepakt. Veel heb ik van mij áf geschreven, gedeeld met familie en vrienden, én met mijn specialist uroloog in CWZ Nijmegen. Inmiddels schrijf ik weer “gewoon” en niet alleen meer van mij af. Ik ondervind ook de kracht van het schrijven en put er heel veel nieuwe energie uit! Volg cursussen, workshops met name bij Monica Boschman, schrijfster woonachtig in Gassel. Recente tekst:
Geen keuze
leven vervolgt
herstel is verplicht
ik ben op weg
nog lang niet alles ankert
ik schrijf mij vooruit

Heel veel respect Sascha en Peggy!

Dankjewel Arie, mooi gedicht ♡ (En herkenbaar ook)
Liefs Sascha

Wat mooi Arie! Woorden geven gevoel een gezamenlijke deler.

Het respect is geheel wederzijds.

Reageer op Peggy Reactie annuleren



Benieuwd naar meer geheimen van een gezond leven?